«Многія здзіўляюцца такой цікавасці да старых рэчаў»
- 14.10.2023, 19:54
Беларусы расказалі, як вяртаюць да жыцця старыя рэчы.
Дзякуй вытворцам – купіць новую рэч стала як ніколі проста (хоць усё яшчэ не бясплатна). Але шмат у каго застаюцца штукі, якімі карысталася не адно пакаленне ў сям'і.
Журналісты onliner.by папрасілі чытачоў расказаць, як яны выкарыстоўваюць і перарабляюць рэчы, з якімі не хочацца расставацца. Некаторыя прадметы атрымліваюць другое жыццё пасля рэстаўрацыі, іншыя дастаткова проста своечасова выявіць у шафе.
«Наткнулася на відэа аб рэстаўрацыі – і панеслася»
У Вольгі гісторыя з цацкамі пачалася гэтак жа, як і іншыя захапленні, – падабалася рабіць цікавыя рэчы самой. «Як у тым вядомым мэме: нельга проста так узяць і купіць сумку. Трэба яе сплесці. Нельга проста так узяць і купіць цацку. Трэба яе зрабіць», – тлумачыць дзяўчына.
Адным з захапленняў былі старыя ялінкавыя цацкі. Спачатку яны ўпрыгожвалі ялінку ў сваім першародным выглядзе, потым Вольга натыкнулася на відэа аб рэстаўрацыі – і панеслася.
На фота якраз гэтыя першыя цацкі, якія сохнуць на палачках. Працэс кантралюе котка Маруся. Сцвярджае, што ўсё нядрэнна.
Добрыя фарбы для шкла каштавалі дорага. Спачатку прыйшлося купляць таннейшыя, але яны клаліся непрыгожа.
Каб атрымаць вынік, прыйшлося паэксперыментаваць, выдаткаваць час і грошы.
– І паколькі рэстаўратара ўва мне ўжо было не суняць, я ўсё ж купіла добрыя сінтэтычныя фарбы. І паглядзела ролікі аб тым, як цацкі можна не толькі фарбаваць, але і аднаўляць. Так я стала вяртаць да жыцця шары і фігуркі, у якіх былі расколіны, сколы і дзіркі.
Да ялінкі яшчэ, вядома, як мінімум два месяцы, таму пакуль цацкі чакаюць свайго часу.
- Многія здзіўляюцца такой цікавасці да старых рэчаў у цэлым і да цацак між іншым і не разумеюць, навошта гэта трэба. Неяк я прагортвала часопісы і выпадкова натрапіла на два вельмі добрыя артыкулы. Адзін з іх быў пра ролю бабуль і дзядуляў у нашым жыцці, іншы – пра аматараў даўніны. Гэтыя артыкулы ўсё тлумачаць, навошта патрэбныя старыя паштоўкі, навошта перафарбаваныя шафы, бітыя цацкі і ўсё астатняе. Акрамя таго, што для мяне яны проста прыгожыя, гэта рэчы з гісторыяй і душой, яны захоўваюць успаміны.
Знайшлі ў хляве і аднавілі
Акрамя цацак другое жыццё атрымліваюць і больш габарытныя рэчы. Гэтай камодзе гадоў 70, захоўваўся ў бабулі ў хляве, але праз вільготнасць умовы тамака былі не вельмі. Таму яе забралі і адрэстаўравалі, наколькі змаглі. На ўсё сышло прыкладна $200.
І вось яшчэ адзін эксперымент.
Такі ровар сапраўды не сустрэнеш на вуліцы, тым больш каштоўны ён для ўладальніка. У яго не шмат удалых фота, але затое ёсць іншыя плюсы, упэўнівае гаспадар.
Гэта ровар 1973 года выпуску «Менск В-143», якія рабілі яшчэ да «Бусла».
- Знойдзены быў у гаражы ў сябра. Далей я яго адмыў, дзе-нідзе падфарбаваў. Замяніў шыны і камеры, сёе-тое дарабіў і катаюся на ім. Крэсла новае стаіць, а стырно ад пазнейшай мадэлі (ён больш, чым родны, і глядзіцца цікавей), дзеліцца чытач.
«Нават для нас выпадак унікальны»
А вось гэты скураны плашч атрымаў другое жыццё без маштабных пераробак. Тата Анастасіі яшчэ да яе нараджэння (прыкладна ў 1993 годзе) прывёз маці з Фінляндыі чорны плашч з натуральнай скуры. Мама не асабліва яго насіла, так што правісеў ён шмат гадоў у шафе на балконе.
- У 2019 годзе я яго выявіла і зразумела, што гэта вельмі каштоўная рэч, якую я хачу насіць, – у маім гардэробе было мала рэчаў менавіта ад бацькоў, – кажа дзяўчына. – З тых часоў люблю яго і нашу кожны халодны сезон. А пару гадоў таму якраз сталі папулярныя скураныя плашчы. Магчыма, за кошт натуральнай скуры ён за 30 гадоў увогуле ніяк не змяніўся.
Надзеі раскошны вінтажны плашч дастаўся ад бабулі. Колькі яму гадоў, падлічыць складана.
- Ён вісеў новенькім у яе ў шафе шмат гадоў, пакуль я не знайшла гэты скарб. Нашу яго вось ужо гадоў пяць. Выдатна ўпісваецца ў мой гардэроб як на кожны дзень, так і па асаблівых выпадках, напрыклад у якасці стыльнай верхняй вопраткі на кактэйльную сукенку, – распавяла чытачка.
Кашулю-сукенку гарадзенскай фабрыкі «Элод» Ліза знайшла новай у старым сямейным доме. Год вытворчасці на цэнніку – ці то 78, ці то 87.
На жаль, цэннік не захаваўся, затое рэч прыжылася ў гардэробе.
- Купляла яе яшчэ мая мама. Чаму так ні разу і не надзела – загадка, – дзеліцца дзяўчына. – Да кашулі ішла кароткая спадніца, якая была ў зусім жаласным стане, так што яе я сабе не пакідала. На лета – самае тое. Апранаю з шырокімі штанамі ці, наадварот, кароткімі шортамі – я досыць невысокая, так што праблем з даўжынёй няма.
Мусіць, адна з нешматлікіх яркіх рэчаў у маім гардэробе. Наогул, калі жывеш у вялікай сямʼі, захаванне адзення для малодшых пакаленняў – гэта нешта даведзенае да аўтаматызму. Але тут нават для нас выпадак унікальны па ўзросце.