Прыгоды беларусаў у Еўропе: Сем пацешных гісторый
- 5.02.2018, 20:26
Пра пачуццё гумару нарвежскіх памежнікаў, безразважных шведскіх соў і краіну, дзе не патрэбнае пасведчанне кіроўцы.
1 лютага можна назваць Днём нараджэння «шэнгену»: у гэты дзень у 1994 годзе ўвайшлі ў дзеянне Шэнгенскія пагадненні, падпісаныя краінамі Еўрапейскага Звязу. З тых часоў шчаслівыя ўладальнікі візы могуць атрымліваць асалоду ад падарожжаў «без межаў». Так што, у гонар свята мы папрасілі нашых герояў распавесці некалькі смешных выпадкаў са сваіх падарожжаў у шэнгенскай зоне.
Першыя тры вясёлыя гісторыі «непасрэдна з мяжы», распавёў «Віцебскаму кур'еру» Сяргей (35 гадоў), кіраўнік гістарычнага клуба, якому праз яго занятак часта даводзіцца бываць на міжнародных фестывалях.
Гiсторыя № «раз»: пра суровы нарвежскі гумар
«Справа была прыкладна ў 2009 годзе, мы ездзілі на фестываль у Нарвегію. І на мяжы са Швецыяй, дзе, па сутнасці, не мяжа, а КПП проста, нас спынілі. Выйшаў памежнік і перш за ўсё задаў пацешнае пытанне, прычым яно было па-ангельску, але з адным расейскім словам: «You have a «мёд?». Мы такія: «тыпу «Хані?». Ну, мы сказалі, што не, спыталі чаму. Ён такі: «Мёд нельга» і папрасіў пашпарты на праверку. Мы такія стаім, чакаем, а яго ўжо 10 хвілін няма, 20, 30 хвілін. Пачынаем хвалявацца. Выходзіць такі, з дзіўна сур'ёзным тварам: усе пашпарты ў купцы, а адзін асобна. Аддае купку і кажа: «It's OK!». Бярэ асобны: «But this have a problem (але з гэтым праблема)». Мы такія - ого! А з намі таварыш адзін быў, былы металіст - валасаты, барадаты. І на фота з візай ён такі. А на фота з пашпартам - паголены і валасы распушчаныя. І вось памежнік гэты гартае яго пашпарт, паказвае фота, дзе ён барадаты і кажа: «This is a real man! (Вось гэта сапраўдны мужык)». Гартае на фота ў пашпарце: «But this is *cking woman! (Але гэта ж жанчына!)». І ў смех! А потым пажадаў нам шчаслівага шляху»
Гісторыя № «два»: пра «сарафаннае радыё»
«У 2016 годзе ехалі на фестываль і на мяжы трапілі пад планавую праверку. Вучэнні ці нешта такое. Карацей, палякі сказалі нам, што чакайце, схадзіце ў туалет там. І вось выязджае машына-рэнтген і пачынае свяціць вакол, накшталт схованкі як шукаць. Але смешна было, як рэагавалі на гэта мясцовыя цёткі. Гэта былі прыкладна такія званкі: «Алё! Люся! Люся! Ты вось сюды ў гэты пункт не едзь, тут нейкім рэнтгенам штосьці мацаюць! Ідзі ў іншы пункт, нармальна пройдзеш!»
Гісторыя № «тры»: пра краіну, дзе не патрэбнае пасведчанне кіроўцы
«Адзін раз па шляху на фестываль нас спынілі на польска-нямецкай мяжы. Усе паглядзелі, а потым немец спытаў у нас «драйвер ліцэнзію». А мы гэта зразумелі трошкі даслоўна, тыпу ён ліцэнзію ад нас хоча. А ў нас у краіне, калі ў цябе мікрааўтобус больш 9 месцаў, патрэбна спецыяльная папера - тыпу ліцэнзія на перавозку. І мы зразумелі, што яму патрэбна вось гэтая папера. І давай яго пераконваць па-ангельску. Дыялог быў прыкладна такі:
- Так, не, у нашай краіне гэта не трэба!
- Як не трэба?!
- Ды не, вось у нас, разумееце, калі аўтамабіль дзевяць і менш месцаў, то «драйвер ліцэнзію» не патрэбна! Можна без яе ездзіць!
І вось стаіць так восем чалавек і пераконваюць. І немцы пачынаюць верыць! У іх проста шок: што ж гэта за краіна такая! І тут адзін чалавек пагаварыў з імі па-нямецку і такі: «Хлопцы, ды яны ж пасведчанне кіроўцы пытаюць!»
Другі пачак гісторый нам распавяла працаўніца турфірмы Станіслава (24 гады), якая вельмі весела падарожнічала з намётамі па Харватыі, Сербіі і Босніі і Герцагавіне.
История № «четыре»: удивительный белорусский паспорт
Гісторыя № «чатыры»: дзіўны беларускі пашпарт
«Мы падарожнічалі аўтаспынам, а там усюды ў гэтых краінах мяжу можна пераходзіць проста пешшу. І вось памежнік дастаў мой пашпарт, паглядзеў, а ў мяне там вельмі шмат віз і штампаў было, нават месца сканчалася. Так ён проста пачаў зваць усіх тых, хто працаваў з ім і паказваць ім мой пашпарт і візы. Цэлую чаргу за намі сабралі!»
Гісторыя № «пяць»: пра «ўдалы» кемпінг
«У той жа самай Харватыі мы прыехалі вельмі позна, знайшлі месца блізка да мора: праз нейкія камяні спускаліся, нам здавалася, што гэта дзікая цясніна, такая бухта, пра якую ніхто не ведае і дзе ніхто не быў. Мы паставілі намёт і, стомленыя з дарогі, ляглі спаць. Раніцай прачынаемся: а на гэтым маленькім пагорачку, дзе мы ўначы былі зусім адны, няма ні кропелькі вольнага месца! Гэта значыць, там людзі ці ледзь не на нашым намёце ўжо ляжалі, а над намі віселі ручнікі!»
Аўтар апошняй гісторыі пра Швецыю захацеў застацца ананімным, але ўсё-такі падзяліўся з намі цікавай зоапрыгодай і расповедам пра дзіўных беларусаў.
Гісторыя № «шэсць»: пра свавольных шведскіх соў
«Год таму мы ездзілі ў Швецыю. На другі дзень адпачынку я сядзеў на верандзе і працаваў з кампутарам, калі пачуў звонку жудасны шум і крыкі. А потым на поўным ходу ў шкло ўрэзалася нешта цяжкае. Спачатку я нават падумаў нават, што гэта чаравік. З дому выбегла жонка: штосьці трапіла ў шкло прама насупраць яе. Мы сабраліся вакол «прадмета». І гэта быў сыч! Маленькі вераб'іны Сычык, які спрабаваў паляваць днём на сініц. Яны завабілі яго да дома і паспелі паляцець, а сыч з размаху трапіў у шкло. І вось ляжыць гэта няшчаснае стварэнне: лапкі дагары, незразумела жывы ці не. Мы перапалохаліся, думалі: «Ён загінуў! Што нам рабіць? Як дапамагчы?» А калі стала зразумела, што Сычык жывы, сталі выходжваць: узялі швэдар, захуталі птушачку. Спачатку сыч успрыняў нас нармальна, мы яго нават гладзілі, яму падабалася. Але кантужаны ён, напэўна, быў добра. Таму што, я выдатна памятаю, не прайшло і 10 хвілін, як сыч паміргаў і разглядзеў мяне. У яго прама ў вачах прамільгнуў жах ад таго, куды ён трапіў. І як бы з апошніх сіл ён стаў вырывацца. Потым ён яшчэ п'янай хадой прайшоў па верандзе і, нарэшце, паляцеў дадому»
Гісторыя № «сем»: гэтыя дзіўныя беларусы!
«На гаспадара нашага дома мы зрабілі вялікае ўражанне. Калі ён прыехаў знаёміцца, здзівіўся, што ў двары няма машыны. А калі мы распавялі, што дабіраліся сюды аўтобусам, потым паромам, потым яшчэ пешшу, для яго гэта было проста незразумела: каб у людзей адпачынак быў такі, што за 10 кіламетраў ты ішоў да патрэбнага месца. Гэта яму здавалася проста неймаверным подзвігам. Вось такое ўражанне пакінулі пра Беларусь і беларусаў: для яго гэта была проста нейкая невядомая і дзіўная краіна з такімі вось дзіўнымі людзьмі»
А з вамі калі-небудзь адбываліся цікавыя або незвычайныя гісторыі падчас падарожжаў па Еўропе? Дзяліцеся з намі ў каментарах!